OVER OPOFFERINGEN
twitter

Een topsporter heeft niet meteen een alledaags bestaan. Je moet veel dingen laten, maar het is maar net hoe je het bekijkt en wat je voor al die opofferingen in de plaats krijgt. Ik kom uit een familie van zelfstandige harde werkers. Mijn vader nam de bloemisterij van mijn grootvader over en begon daarnaast een bedrijf in tuinaanleg. Een joviale man met veel gevoel voor humor. Van hem heb ik de liefde voor bloemen, mijn lach en de gelaatstrekken geërfd denk ik, van mijn moeder al de rest. Zij denkt soms dat ik teveel train. Ik denk soms dat zij teveel werkt. De passie die zij voor haar job als arts heeft, heb ik voor het zeilen. Ik hou van haar gedrevenheid en haar oprechte interesse in haar vakgebied. Steeds met een fluostift in haar boekentasje. Je weet maar nooit wat voor nieuwigheden er te vinden zijn in de laatste wetenschappelijke artikels. Een strever en een perfectionist. Net als ik. Discipline is me door haar met de paplepel van jongs af aan ingelepeld. Na schooltijd en in het weekend speelde ik muziek en tennis en ging ik zeilen met mijn oudere broer. Hard studeren en goede cijfers waren de voorwaarde. Als ik een buis had voor fysica of wiskunde liet ik algauw mijn vader mijn rapport ondertekenen, of deed ik na honderd keer proberen de handtekening van mijn moeder na. Ik denk dat wij toch vrij streng zijn opgevoed. En eigenlijk ben ik daar best blij om. Ergens 100% voor gaan, voelt voor ons heel natuurlijk aan. Het is gewoon wat je moet doen om de top te bereiken, of dat nu in de sport is, het bedrijfsleven, of in iets anders, zoveel maakt dat volgens mij niet uit.

Je bent meer weg dan thuis. Je beste vrienden kan je op één hand tellen. Je bent altijd voorzichtig, in alles wat je doet. Je ski’s hebben in geen tien jaar het daglicht gezien. Je moet op je voeding letten en doorzakken tot in de vroeger uurtjes hoort er ook niet bij, maar eerlijk gezegd zou ik niet heel anders leven moest ik geen topsporter zijn. Je geeft inderdaad bepaalde dingen op maar je krijgt er een onwaarschijnlijk mooi en uniek leven voor in de plaats. Zeker nu ik het kan delen met mijn team. Opofferingen vergaan in het niets als je je doelen, hoe groot of klein ze ook zijn, kan bereiken. Beloond worden voor hard werken, je dromen waarmaken. Daar doe ik het voor. Daar doe ik alles voor. Ik zou dezelfde keuzes maken, moest ik de tijd kunnen terugdraaien. En uiteraard zijn er soms moeilijke momenten maar eerlijk, wie heeft dat niet? Het zijn vaak de kleine dingen die ik het meeste mis: een koffietje drinken met vriendinnen en keuvelen over koetjes en kalfjes, mijn metekindje en zijn zusje staan opwachten aan de schoolpoort of gewoon een lekkere maaltijd koken voor mijn vriend en daarna uitgestrekt in de zetel, vechtend voor het hoekstuk, een leuke film bekijken. En ik beken… als ik in Rio ben mis ik toch echt de verse Belgische boterhammetjes!

Genoeg gelachen. Volgens mij moet je voor topsport vooral uit het juiste hout gesneden zijn en omringd zijn door de juiste mensen. Naast de kansen die ik thuis gekregen heb, heb ik ook het geluk gehad dat ik dertien jaar geleden het pad kruiste met Wil, mijn coach, mijn mentor, mijn vertrouwenspersoon. Het is niet moeilijk om zolang zo fanatiek bezig te zijn met iemand als hem aan je zijde. Gebeten door de zeilmicrobe, gepassioneerd in zijn werk en begaan met de toekomst van het Belgisch zeilen. Hij maakt net zoveel of zelfs meer opofferingen als mij zodat wij samen de top kunnen bereiken en de opvolging verzekerd is. Hij maakte van mij een betere en completere sportster en gaf ook vorm aan mijn huidige kijk op het leven. Ik ben hem nu al eeuwig dankbaar voor alles wat hij voor mij gedaan heeft en nog zal doen. En ook mijn moeder, omdat ze mij nooit ofte nimmer iets heeft opgelegd in de sport, maar altijd gewoon mijn zorgzame moeder is gebleven.

Column uit de krant de Morgen

Copyright © 2015 De Persgroep Publishing. All rights reserverd