twitter

Deze column is opgetekend door Hans Vandeweghe

Zo, hier zijn we dan terug voor het laatste luik van deze Olympiade. Terug in de krant en terug in Rio de Janeiro. Ik ben de tel kwijt hoeveel keer we heen en weer zijn gevlogen. In juni was ik hier nog voor een stage en in juli ben ik nog even naar huis terug gekeerd voor een dag of veertien. De laatste loodjes op de fiets en in de gym, olympische koffers vullen en het hoofd leeg maken. Zondag zijn we hier geland met een dagvlucht en deze keer zaten we niet twaalf uur in een crappy economy, maar hadden we extra comfortabele zitjes gekregen bij KLM, met dank aan onze coach en toeverlaat Wil van Bladel die dat netjes had geregeld. Dit is mijn voorlopig laatste trip naar Rio de Janeiro, maar zo zie ik dat helemaal niet. Oké, dit zijn de Olympische Spelen maar dit is vooral een logische etappe en tegelijk het hoogtepunt van mijn bestaan van de laatste tien jaar. Hiervoor heb ik al die jaren gewerkt.

Ik heb het uitgerekend: sinds 2013 zullen we in totaal acht maanden in Rio de Janeiro op onze berg in Botafogo hebben verbleven. Ons huis – op een geheim adres want we willen geen bezoek 😉 – is een gouden vondst gebleken. Nooit file, nooit afhankelijk van het vervoer, een eigen parkeerplek in de Marina die we inmiddels van binnen en van buiten kennen. De routine van altijd is ook de olympische routine.

Ons huis is echt een thuis waar we nu met alle zeilers verblijven. Enfin, niet alle Belgische zeilers want Wannes Van Laer is bij de Franstalige bond is aangesloten en logeert met zijn coach in een hotel. Woensdag kregen we allemaal onze eigen sleutel van de container met materiaal die op de haven staat. Is dat dan bijzonder? Absoluut. Het ging niet om de sleutel, maar om de manier waarmee Hyunghae, de Koreaanse vrouw van Wil, de sleutels verpakt had. Rond elke sleutel had ze een rubbertje gehangen in één van de olympische kleuren – voor mij een geel uiteraard – en daarbij kregen we een toepasselijk paar Koreaanse sokken. Dit alles had ze mooi ingepakt in een supporterspakketje met een Belgische vlag erop. Dit maak je wellicht niet mee in een gigantisch restaurant in het Olympisch dorp waar je in de massa verdwijnt. Ik hou van deze huiselijk sfeer en koester deze onvergetelijke momenten.

In 2008 in Beijing, maar eigenlijk ver daar vandaan aan de kust in Qingdao, kwam ik nog maar kijken en was het allemaal nieuw. In Londen, in Weymouth aan de kust om precies te zijn, lag ik op medaillekoers en heb ik brons gewonnen. Rio de Janeiro zijn mijn derde Olympische Spelen, de eerste sinds Sydney met de zeilcompetitie in de Olympische stad. Het is omdat er mij is op gewezen, dat ik het hier nu vermeld.

Ik weet dat het hier niet perfect zal verlopen en ik zal er mij vooral niet in opwinden, maar was ik acht jaar jonger geweest, dan had ik mij deze week ongetwijfeld blauw geërgerd in de Brazilianen en hun organisatie, of liever het gebrek daar aan. De boten in onze Laser Radiaal klasse, zo moet u weten, zijn standaardboten die worden geleverd door de fabrikant en die dan bij loting worden toegewezen aan de zeilers. Ik kreeg nummer 81 toegewezen en kon hem maandag vanaf 15u ophalen. Ze liepen echter zo hard achter op schema dat de eerste boot pas om 15u30 afgeleverd werd. Aan dat tempo zou ik mijn boot niet krijgen voor ik aan de competitie begin op 8 augustus! We werden naar huis gestuurd en kregen de opdracht de volgende dag terug te komen.

‘s Anderendaags waren we heel snel aan de beurt en verliep alles op het eerste zicht heel vlot, maar ik kreeg nummer 79 in plaats van 81 toegewezen. Wil vertrouwde het zaakje niet en zei dat ze die boot later zeker zouden terugvragen. Ik was echter best blij met nummer 79, want het nummer waar ik normaal altijd mee vaar eindigt ook op 79. Toch een mooi voorteken. U raadt het al, niet veel later werden we opgeroepen om de boot terug te geven. Op dat moment ben ik blij dat Wil iedereen in het zeilwereldje kent. Hij heeft met de organisatoren gesproken en snel was er consensus hoe ze dat netjes konden regelen zonder de ellende van het terugroepen van uitgegeven boten, want dat kan eigenlijk niet. En ja, ik heb boot 79 kunnen houden. Yes!